Loda Halama

Loda Halama, właściwie Leokadia Halama (ur. 20 lipca 1911 w Czerwińsku nad Wisłą, zm. 13 lipca 1996 w Warszawie), była polską aktorką, tancerką, choreografką oraz primabaleriną.

Od 1927 roku występowała w rodzinnym zespole „Siostry Halama”, a w latach 1934–1936 była primabaleriną Teatru Wielkiego w Warszawie. Sławę przyniosły jej także występy w warszawskich teatrach rewiowych oraz międzynarodowa kariera m.in. w Paryżu, USA i Japonii.

Grała w filmach, takich jak „Prokurator Alicja Horn”, „Manewry miłosne” czy „Fredek uszczęśliwia świat”. Była autorką wspomnień „Moje nogi i ja” i uhonorowana Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy.

Pseudonim

Loda Halama to pseudonim artystyczny, którym posługiwała się Leokadia Halama. Ten właśnie pseudonim stał się rozpoznawalny zarówno na polskiej, jak i międzynarodowej scenie artystycznej. Pod nazwą Loda Halama występowała w teatrach, filmach oraz prowadziła działalność choreograficzną.

Zawód

Loda Halama była aktorką, tancerką, choreografką oraz primabaleriną. Działała na scenie teatralnej oraz w kinematografii. Jej talent taneczny i aktorski doceniano zarówno w Polsce, jak i za granicą.

Rozwijała swoją karierę także jako choreografka, a najważniejszy okres jej działalności baletowej przypadał na lata 1934–1936, gdy była primabaleriną Teatru Wielkiego w Warszawie.

Obywatelstwo

Loda Halama posiadała obywatelstwo polskie. Jej życie i kariera zawodowa związane były głównie z Polską, choć przez pewien czas przebywała również za granicą.

Po II wojnie światowej przebywała w różnych krajach, m.in. Szwajcarii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, jednak jej związki z ojczyzną zawsze pozostały silne.

Znak zodiaku

Loda Halama urodziła się pod znakiem Raka. Osoby spod tego znaku są często kojarzone z wrażliwością, emocjonalnością oraz artystycznymi predyspozycjami.

Jej wrażliwość i ekspresja artystyczna widoczne były zarówno w tańcu, jak i w rolach filmowych.

Data i miejsce urodzenia

Loda Halama, a właściwie Leokadia Halama, przyszła na świat 20 lipca 1911 roku. Urodziła się w Czerwińsku nad Wisłą, miejscowości położonej w Polsce.

Pochodziła z artystycznej rodziny, co miało wpływ na jej dalszą drogę zawodową i rozwój talentu scenicznego.

Kariera

Loda Halama rozpoczęła występy artystyczne w rodzinnym zespole „Siostry Halama” od 1927 roku. Następnie występowała w warszawskich teatrach rewiowych, takich jak Morskie Oko, Wielka Operetka, 8.15 oraz Wielka Rewia.

Jako primabalerina Teatru Wielkiego w Warszawie (1934–1936) zdobyła uznanie jako wybitna tancerka. Odnosiła sukcesy również za granicą, m.in. w Paryżu, Stanach Zjednoczonych i Japonii.

Po II wojnie światowej przebywała za granicą i wróciła do Polski w 1985 roku. Była autorką wspomnień zatytułowanych „Moje nogi i ja” (wydanych w 1984 roku).

Filmografia

Loda Halama wystąpiła w wielu filmach, m.in. „Uśmiech losu” (1927), „Ziemia obiecana” (1927), „Prokurator Alicja Horn” (1933), „Kocha, lubi, szanuje” (1934) czy „Manewry miłosne” (1935). Przez lata wcielała się w role tancerek, córek pułków czy kasjerek, a jej obecność na ekranie ubogacała polskie kino przedwojenne.

Data i miejsce śmierci

Loda Halama zmarła 13 lipca 1996 roku w Warszawie. Ostatnie lata życia spędziła w stolicy Polski, gdzie kontynuowała działalność artystyczną oraz wspierała życie kulturalne.

Została pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 257a-1-13).

Życie prywatne

Loda Halama była pięciokrotnie zamężna: z Andrzejem Dembińskim, Georges’em Golembiowskim, Kazimierzem Dobrowolskim, Larrym Lattą i Stanisławem Ruszałą. Miała syna, Georges’a juniora, urodzonego w 1941 roku.

Była siostrą Zizi i Alicji Halama, z którymi występowała w zespole „Siostry Halama”.

Działalność podczas II wojny światowej

Podczas II wojny światowej Loda Halama angażowała się w działalność konspiracyjną. W jej trakcie przebywała w Szwajcarii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, skąd wróciła do Polski dopiero w 1985 roku.

Upamiętnienie

W 1996 roku Loda Halama została uhonorowana Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy, co stanowiło wyraz uznania dla jej zasług na polu artystycznym i dziedzictwa kulturowego.

Jej wspomnienia ukazały się w książce „Moje nogi i ja”, utrwalając jej postać dla kolejnych pokoleń.

Lora Szafran
Lou Reed
Louis Armstrong
Louis de Funes
Louis Tomlinson